Η λέξη «Jujutsu» (柔 «ju» απαλό ή ανάλαφρο, εύκαμπτο, ή ευπροσάρμοστο, (術, «jutsu» τέχνη, πρακτική) ερμηνεύεται κυρίως ως «η τέχνη της ευκινησίας/ευελιξίας» ή της «επιδέξιας υποχώρησης». Με τη λατινική γραφή στις αρχές του αιώνα όταν οι ιαπωνικές τέχνες εισήχθησαν στη Δύση προτιμήθηκαν παγκοσμίως κυρίως οι όροι jiu-jitsu, jujitsu. Το Jujutsu ήταν πάντα ένας πολυσύνθετος τύπος μάχης. Περιλαμβάνει μεθόδους λακτισμάτων, κτυπημάτων, ρίψεις, πάλη εδάφους, πνιγμούς, κλειδώματα στις αρθρώσεις, χρήση συγκεκριμένων όπλων, καθώς και την ακινητοποίηση και τον έλεγχο ενός αντιπάλου. Είναι πράγματι μια «ευέλικτη» τέχνη.

Τα ιαπωνικά συστήματα jujutsu δίνουν συνήθως μεγαλύτερη έμφαση στις τεχνικές ρίψης, και ασφάλισης αρθρώσεων σε σύγκριση με τις πολεμικές τέχνες όπως το καράτε, που βασίζονται περισσότερο στις τεχνικές κρούσης. Οι τεχνικές κρούσης θεωρούνταν λιγότερο σημαντικές στα περισσότερα παλαιότερα ιαπωνικά συστήματα λόγω της προστασίας της θωράκισης σώματος των σαμουράι και επειδή θεωρούνταν λιγότερο αποτελεσματικές από τις ρίψεις και τις μάχες, έτσι χρησιμοποιούνταν ως επί το πλείστον ως στημένα για τις τεχνικές και τις ρίψεις τους, αν και ορισμένα στυλ όπως οι Yōshin-ryū, Tenjin Shin’yō-ryū και Kyushin-ryū είχαν μεγαλύτερη έμφαση στο χτύπημα. Ωστόσο, πολλές σύγχρονες σχολές  jujutsu  περιλαμβάνουν το εντυπωσιακό, τόσο ως προετοιμασία για περαιτέρω τεχνικές ή ως αυτόνομη δράση.

Στο jujutsu, οι ασκούμενοι εκπαιδεύονται στη χρήση πολλών δυνητικά θανατηφόρων ή ακρωτηριαστικών κινήσεων, όπως τεχνικές ασφάλισης αρθρώσεων. Ωστόσο, επειδή οι μαθητές προπονούνται κυρίως σε μη ανταγωνιστικό περιβάλλον, ο κίνδυνος ελαχιστοποιείται. Οι μαθητές διδάσκονται δεξιότητες πτώσης σε διάλειμμα για να τους επιτρέψουν να εξασκήσουν με ασφάλεια τις κατά τα άλλα επικίνδυνες ρίψεις.